Lutnicy hiszpańscy

José Luis Romanillos był zarazem lutnikiem i uczonym: budował gitary dla Juliana Breama w pracowni na jego posiadłości, a także napisał monografię Antonia de Torresa i słownik hiszpańskich budowniczych instrumentów z lat 1200–2002.

Eduardo Ferrer w drugiej połowie lat 60. XX wieku jeździł co roku na kilka miesięcy do japońskiej fabryki Yamahy w Hamamatsu, by uczyć jej lutników budowy gitary klasycznej tradycyjną metodą hiszpańską.

Salvador Ibáñez to walencki lutnik, którego nazwisko, bez litery „ñ”, przejęła japońska firma Hoshino Gakki, sprzedająca od 1935 roku własne gitary jako „Ibanez Salvador”, a potem „Ibanez”.

Manuel de la Chica to granadyjski lutnik samouk, który nauczył się budowy, kopiując gitary madryckiego mistrza Santosa Hernándeza, i przerwał pracę w 1973 roku z powodu choroby wywołanej pyłem i chemikaliami w pracowni.

Gerundino Fernández to lutnik z Almeríi, od którego imienia gitary flamenco nazywa się potocznie „gerundinami”; w 1995 roku Raimundo Amador uczynił to słowo tytułem swojej pierwszej płyty solowej.

Modesto Borreguero był czeladnikiem Manuela Ramíreza. Po śmierci mistrza pracował dalej w warsztacie wdowy, a pod koniec życia budował gitary wyłącznie dla jednego madryckiego sklepu, Casa Garrido.

Pracownię założyli nie lutnicy z rodu, lecz dwaj rzemieślnicy z madryckiej fabryki fortepianów — budowniczy pudeł i politurnik — którzy gitar nauczyli się dopiero w wieku dojrzałym.

Félix Manzanero przez dwanaście lat budował w pracowni José Ramíreza gitary znaczone w środku inicjałami „F.M.”, a potem w swoim madryckim sklepie zgromadził ponad sto dawnych gitar.

Arcángel Fernández był uczniem Marcela Barbera, a po śmierci mistrza wykształcił jego syna, którego gitary wychodziły z etykietą „para casa Arcángel Fernández”.

Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku Marcelo Barbero na zlecenie wdowy kończył rozpoczęte przez niego gitary w warsztacie przy Calle de la Aduana 23, posługując się jego narzędziami.